[bye bye JW] FiC CodeGeass - Tough Love

posted on 30 Jun 2009 23:12 by paris-choensa

จบจูนไรท์แล้ววว แหะๆ..

และแล้ว..ต้นไม้เราก้ไปไม่ถึงฝัน..

บอกแล้วว่าชอบดองงงงงงงงง +[]=" ดอกไม้ก็ไม่ค่อยออก เอานะ ก็มันบล็อกส่วนตัวนี่ ๕๕

ปิดท้ายเดือนนี้กับฟิก Code Geass ที่เคยเอาลง livejournal :)

WARNING: SPOIL ตอนจบ R2 เผื่อคนที่ยังดูไม่จบ (มีมั้ยหว่า??)

ToughLove

SuzakuxLelouch

ยากสิ…

มันยากมาก...ที่จะรักเขา...

วันนั้น สิ่งเดียวเท่านั้นที่อยากทำ..สิ่งเดียวเท่านั้นที่ต้องการ คือหายไป.. ไกลที่สุด นานที่สุด เท่าที่เขาจะทำได้ จนกว่าเสียงสรรเสริญนั้นจะหายไป

หยุดสิ

ได้โปรด..

อย่าเรียกชื่อนั้น..

โลหิตสีแดงเปรอะหน้ากากของเขา...ไม่สิ..ของ คนรัก ของเขา...คนสำคัญที่สุด...ที่สุดท้ายเขาก็ไม่อาจปกป้องได้

ทำไม..เขาถึงปกป้องใครก็ตาม ไม่ได้เลย...

“ฆ่าฉัน..” ดวงตาสีอเมธิสต์นั่นจับจองอยู่ที่มรกตของเขา มันไม่ใช่คำสั่ง...ฟังราวกับคำขอร้องเสียมากกว่า แต่ดวงตานั้นยังมีคงมีเสน่ห์ที่ยิ่งทะนงที่ทำให้เขาเชื่อว่ามันเป็นคำสั่ง...

อย่างเดียวที่คนๆนี้ทำ คือออกคำสั่งเท่านั้น

และอย่างเดียวที่เขาทำได้ คือเชื่อฟังคำสั่งนั้น...

ถ้าย้อนเวลาได้...ช่างน่าขันที่เขาคิดเช่นนี้...พวกเขาก็ยังคงจะเลือกเส้นทางนี้ ใช่..เส้นทางนี้ที่ทำให้เขาแทงดาบที่ทั้งใหญ่และหนักนั่นทะลวงหัวใจเขา...หัวใจของเขา...กีอัสนั่น...คำขอนั่น...คำสาปนั้น...ที่ลูลูช สี บริททาเนียทิ้งเอาไว้ให้เขา...จะไม่มีวันจางหายไป

ไม่มีวัน...

แน่ล่ะ...มันยาก....

“ผมรักเธอนะ” เขากระซิบเบาๆทุกคืนก่อนที่คนๆนั้นจะเข้าสู้ห้วงนิทราบนเตียงใหญ่นั่น..ใหญ่เกินไปที่จะนอนคนเดียว...

เพราะงั้นพวกเขาเลยนอนด้วยกัน...

หมอนใบยักษ์นุ่มนิ่มของเขา...แปลกมั้ยถ้าอัศวินจะนอนบนหมอนที่นุ่มนิ่มขนาดนี้...จะมีกลิ่นอายของลูลูชอยู่เสมอ และเมื่อเขาทิ้งตัวลง เขามักกระซิบถ้อยคำนี้ตอนที่เขามั่นใจว่าลูลูชยังหลับไม่สนิทดี

ช่องว่างของเวลา ระหว่างความจริงที่โหดร้ายและความฝันที่สมบูรณ์แบบ

คือที่ๆเขาอยากให้ลูลูชจดจำถ้อยคำของเขาเอาไว้

เป็นคำนิยามที่ดีที่สุด ของสายสัมพันธ์ของเขา...ของการคงอยู่ของพวกเขา...

“...รักนายเหมือนกัน...” เสียงนั้นช่างฟังดูเบาบาง...ราวกับกำมะหยี่....ราวกับขนนก...ทุกถ้อยคำเหมือนจะเป็นอย่างนั้น.. อย่างน้อยก็สำหรับเขา แค่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เขายิ้มได้แล้ว แค่นิดหน่อยนะความจริง...เขาแทบไม่ยิ้ม เพราะเขารู้ว่า ทุกครั้งที่อรุณทอแสงมันคืออีกหนึ่งวันที่ใกล้จะถึงจุดจบของ ซีโร่ รีเควี่ยม...

และมันยากที่จะทำใจเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทุกเช้า...

สิ่งเดียวที่เขาอยากถาม

“เจ็บรึเปล่า...ตอนที่ผมแทงเธอ...”

และเขาแค่เพียงอยากให้คำตอบนั้นเป็น “อา..เจ้าโง่เอ่ย...ไม่เจ็บหรอกน่า...นาย ฆ่า ฉันไม่ได้หรอก จริงมั้ย?”

ขอโทษ..

ที่รัก...

ผมทำมันลงไปแล้ว...

มันยากตั้งแต่ต้น จนถึงจุดจบที่เขายังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

และการใช้ชีวิตในช่วงเวลาระหว่างนั้น โดยที่ไม่มีเขาคนนั้น ก็ยากเช่นกัน...

END*

edit @ 30 Jun 2009 23:36:38 by PARiS

Tags: code geass, fic, suzalulu4 Comments